Wat is een vallende ster

Een meteoor of vallende ster is een lichtspoor aan de hemel veroorzaakt door een meteoroïde. Deze meteoroïde komt op een hoogte van ongeveer 100km met een enorme snelheid de atmosfeer van de aarde binnen. Die snelheid kan oplopen tot ver boven de 70km per seconde. Een meteoroïde kan zo klein zijn als een stofje, maar ook zo groot zijn dat het op de aarde valt.

Als de meteoroïde door de dampkring suist wordt hij door de atmosfeer afgeremd. Door de snelheid begint het steentje te wrijven met de atmosfeer, de wrijvingskracht. Door deze kracht begint het steentje te verdampen aan de buitenkant. Bij grotere objecten (groter dan 10 cm) wordt het spoor dat we zien aan de hemel niet veroorzaakt door de wrijving maar door de enorme druk die het steentje voor zich uit veroorzaakt. Hij drukt als het ware de luchtmoleculen voor zich aan de kant om er door te komen.

De wrijving laat ook de omringende lucht oplichten, zoals het licht in een tl lamp. Dit noemen we ionisatie. We zien een lichtspoor aan de sterrenhemel, de vallende ster. Een meteoroïde zo groot als een knikker veroorzaakt al een heldere vallende ster. Een zeer heldere vallende ster (helderder dan de planeet Venus) noemen we een vuurbol.

Een fraaie vallende ster boven de bergen. Laag boven de horizon zien we het sterrenbeeld Orion.

Meteoren vallen altijd, 24 per uur per dag. Dus ook overdag. Alleen zien we ze dan niet omdat het licht is. Heel af en toe is een meteoor wel overdag te zien, maar dan is het lichtspoor ook extreem helder en valt de meteoroïde bijna altijd op de grond. Meteoren kunnen afzonderlijk komen (sporadische meteoren), maar ook in zwermen, en af en toe in sterrenregens. Bekende zwermen zijn de Perseïden in augustus en de Geminiden in december. Een meteoroïde die zo groot is dat hij niet volledig in de atmosfeer verdampt  noemen we een meteoriet.

Print Friendly, PDF & Email
Share